Velkomin á sálfræðilínuna.

Ef þú ert haldinn þráhyggju, ýttu þá strax á 1.

Ef þú ert ósjálfbjarga, biddu þá einhvern um að ýta á 2 fyrir þig.

Ef þú hefur klofinn persónuleika, ýttu þá á 3,4,5 og 6.

Ef þú ert með ímyndunarveiki, þá vitum við hver þú ert og hvað þú vilt. Bíddu á línunni svo að við getum rakið símtalið.

Ef þú ert geðklofi, hlustaðu þá vel. Lítil rödd segir þér á hvaða takka þú átt að ýta.

Ef þér finnst þú vera ósýnilegur, þá skiptir ekki máli á hvað þú ýtir, vegna þess að enginn svarar.

 

– Segðu mér, Benni, er þetta virkilega í fjórða sinn sem þú skilur? Hvort er þetta þér að kenna eða dömunum?

– Þetta er örugglega ekki mér að kenna. Það eru alltaf þær sem biðja um skilnað!

 

Tvær stúlkur sitja inni í kvikmyndasal.

„Maðurinn við hliðina á mér er að fálma á klofinu á sér“, hvíslar önnur að hinni.

„Æi, vertu ekki að skipta þér af því,“ svarar hin.

„Það er kannski auðvelt fyrir þig“, svarar sú fyrri, „en hann notar höndina á mér.“

 

Afríkubúinn kom til trúboðans og vildi taka skírn. Trúboðinn sagði: – Ég get ekki skírt þig, Mbowla, á meðan þú átt tvær konur!

Mbowla gekk hryggur á brott. Í næstu viku kom hann skælbrosandi til trúboðans og sagði: – Prestur skíra mig núna. Mbowla eiga bara eina kona.

– Nú, hvað varð um hina?

– Namm. Mbowbla búinn að borða!

 

Maður á barnum er að segja kvennafarssögur af sjálfum sér:

„Ég vildi að ég ætti hundraðkall fyrir hverja konu sem ég hef sofið hjá.“

„Af hverju?“ spyr félagi hans. „Ætlarðu að kaupa dagblað?“

 

612aWs0gbsL._SL1500_
Guðrún kom í afmæli sonarsona sinna, þeirra Palla og Jóa, en þeir voru tvíburar og áttu sjö ára afmæli. Guðrún amma færði drengjunum stærðarinnar vatns-byssur með stórum vatngeymum. Pabbi þeirra varð skelfingu lostinn þegar Palli og Jói hófu grimman bardaga heima í stofu. Hann snýr sér vandræðalega að mömmu sinni og spyr: Mamma mín, varstu búinn að gleyma hvernig við Gunni bróðir fórum með stofuna þína þegar við vorum strákar?“

Guðrún svaraði með glotti:
„Nei, ég er ekki búinn að gleyma því.“

 

Tveir menn voru á leiðinni heim úr vinnunni í bíl annars þeirra. Bílstjórinn benti á tvo hunda sem voru að gera það á grasflöt fyrir framan einbýlishús. – Sjáðu, sagði hann, eru þeir að slást eða hvað?

– Nei, svaraði hinn. – Ekki segja mér að þú og konan hafið aldrei gert það í hundastellingunni.

Bílstjórinn varð dálítið vandræðalegur og viðurkenndi að hann hefði aldrei prófað þetta. Vinurinn vildi endilega gefa honum góð ráð og sagði: – Þú verður að prófa. Þegar þú kemur heim skaltu blanda góðan drykk handa konunni og segja henni síðan að þig langi til að prófa nýja stellingu.

Næsta dag spurði hann síðan félagann að því hvernig hefði gengið. Bílstjórinn

sagði: – Þetta var frábært. En ég þurfti að gefa konunni sex drykki áður en ég fékk hana út á grasflötina með mér.

 

Sálfræðikennarinn var nýbúinn að halda fyrirlestur um geðhvörf og spurði út í salinn: – Hvernig mynduð þið greina sjúkling sem gengur fram og til baka og öskrar eins hátt og hann getur og sest svo niður og hágrætur?

Ungur maður aftast í bekknum rétti upp höndina og svaraði: – Hann er örugglega körfuboltaþjálfari!

 

Kalkúnabóndi nokkur var alltaf að prófa sig áfram í ræktun hins fullkomna kalkúna.

Fjölskyldu hans fannst lærin svo góð þannig að það voru aldrei nógu mörg læri fyrir mannskapinn. Eftir margar tilraunir til að rækta betri kalkúna gekk eitthvað hjá bóndanum og hann fór til vina sinna í kjörbúðinni til að segja þeim frá afrakstrinum.

– Jæja, það tókst loksins, ég ræktaði kalkúna með sex læri!

Þeir spurðu bóndann að sjálfsögðu hvernig kalkúninn hefði bragðast.

– Ég veit það ekki, svaraði bóndinn. – Ég náði kvikindinu aldrei.

 

 

Allir sneru sér við þegar frábærlega vel vaxin, rauðhærð kona gekk allsnakin inn á grímuballið. Gestgjafinn rauk til hennar og hvæsti á hana í gegnum samanbitnar tennur:

– Hvað er eiginlega að þér? Þú ert ekki einu sinni í búningi.

-Jú, víst. Ég er Adam.

– Bölvuð vitleysa, hvæsti gestgjafinn. – Þú ert ekki einu sinni með typpi.

– Láttu ekki svona, Júlíus. Gefðu mér nokkrar mínútur. Ég var nú bara að koma.


Maður hringir heim til sín.

Þjónninn hans svarar í símann.

„Má ég tala við konuna mína?“ spyr maðurinn.

Þjónninn svarar: „Nei, hún er uppi í svefnherbergi með kærastanum sínum.“

„Farðu þá inn á skrifstofuna mína, náðu í byssuna og skjóttu þau bæði,“ segir maðurinn reiður.

Þjónninn þorir ekki annað en að hlýða. Fimm mínútum síðar kemur hann aftur í símann og segir: „Jæja, hvað á ég svo að gera við líkin?“

Maðurinn svarar: „Hentu þeim út í sundlaugina. Ég skal sjá um þau þegar ég kem heim.“

„En herra minn,“ segir þjónninn, „við eigum ekki sundlaug.“

„Er þetta ekki örugglega í síma 555 6565?“ spyr maðurinn.

Related Posts